Ευημερία και Αξιοπρεπής Βίος... Πώς να θυμόμαστε τον Μπάρακ Ομπάμα

Του Σπύρου Στάλια

[Οικονομολόγου Ph.D]

‘Υπάρχουν δυο θεωρίες για την ευημερία και την αξιοπρεπή ζωή: 

Η πρώτη θεωρία είναι να κάνουμε τον πλούσιο πλουσιότερο και έτσι ένα μέρος του πλούτου του θα κατηφορίσει μετά και σε εμάς τους υπόλοιπους.

Η δεύτερη θεωρία – η οποία υποθέτω μας πάει πίσω την εποχή του Νώε- δεν θέλω να πω στον Αδάμ και την Εύα, γιατί ζούσαν σε λιγότερο περίπλοκη κατάσταση- αλλά, τουλάχιστον, πίσω στις μέρες του κατακλυσμού, η δεύτερη θεωρία λοιπόν μας λέει, ότι αν κάνουμε τον μέσο άνθρωπο να νοιώθει οικονομικά άνετος και ασφαλής, τότε ο πλούτος θα αυξηθεί, και θα περάσει και στις ανώτερες τάξεις όπως ακριβώς η μαγιά φουσκώνει το ψωμί...

Αλλά εύκολα ξεχνάμε...

Μόλις η κραυγή της λεγόμενης ευημερίας ηχήσει στη γη, όλους μας καταλαμβάνει ο πανικός, το πνεύμα του Μαμμωνά, που να μην μπορούμε να υπηρετούμε τις επιταγές της κοινωνικής συνείδησης.

Αλλά είμαστε εδώ για να καταλάβουμε ότι το οικονομικά συστήματα είναι ανθρώπινες κατασκευές και κατά συνέπεια δεν μπορούν να επικυριαρχούν απόψεις που δήθεν εκφράζουν απολύτως την δικαιοσύνη και τον Θεό.

«Ο έλεγχος της προόδου μας δεν είναι στο κατά πόσο προσθέτουμε πλούτο σε αυτούς που έχουν πολλά, αλλά στο κατά πόσο προσφέρουμε πολλά σε αυτούς που έχουν πολύ λίγα…»

Φράκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ

42ος Πρόεδρος των ΗΠΑ

Αυτή ήταν η απάντηση του Ρούζβελτ στους νεοφιλελεύθερους που προκάλεσαν την μεγάλη κρίση του 1929.

Αυτά μας επανέλαβε και ο Μπάρακ Ομπάμα, απολογούμενος ουσιαστικά από την Αθήνα προς τους Αμερικάνους κυρίως, αλλά και σε όλους εμάς, αφού επί των ημερών του ο πλούτος αυξήθηκε μέν, αλλά πήγε προς τους πλούσιους, ενώ εμείς οι υπόλοιποι είμαστε στην αιώνια αναμονή, ένας μέρος του πλούτου να κατηφορίσει προς τα κάτω. Το κατάλαβε μόλις στο τέλος της θητείας του...

To Καζίνο, οι Τράπεζες και τα Σπίτια μας...

Του Σπύρου Στάλια

[Οικονομολόγου Ph.D]

Είναι σαββατόβραδο, με ντύσιμο και στυλ Σων Κόννερυ (ο δεύτερος καλύτερος James Bond είναι πολύ πίσω απ’ αυτόν), πηγαίνετε σε ένα κλασσικό Καζίνο. Κατευθύνεστε στο κεντρικό ταμείο, ‘πετάτε’ χίλια ευρώ, και η ευγενής και πανέμορφη υπάλληλος με χαμόγελο σας μετρά μάρκες αξίας 1 ευρώ, 5 ευρώ, 10 ευρώ, 50 ευρώ και 100 ευρώ που όλες μαζί έχουν αξία 1000 ευρώ. Οι μάρκες που κρατάτε στα χέρια σας είναι το χρήμα που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε στο Καζίνο. Με αυτές θα παίξετε, με αυτές μπορείτε να πιείτε ποτό και με αυτές, οτιδήποτε αγοράζετε μέσα στο Καζίνο, μπορείτε να ψωνίσετε. Όλοι οι θαμώνες του Καζίνου αυτή την σαββατιάτικη βραδιά έχουν κάνει  ότι και εσείς για να αποκτήσουν τις μάρκες που επιθυμούν για να διασκεδάσουν.

Αν τα ευρώ στο κεντρικό ταμείο του Καζίνου τα ονομάσουμε ‘αποθεματικά’, τότε οι κυκλοφορούσες μάρκες σε αξία στο Καζίνο, μπορεί να είναι πολλά εκατομμύρια, αλλά όσα ακριβώς είναι στο κεντρικό ταμείο τα αποθεματικά, το πραγματικό χρήμα. Ούτε ένα ευρώ περισσότερες δεν είναι οι μάρκες, ούτε ένα ευρώ λιγότερες. Και καθώς τελειώνει η βραδιά ο καθένας με περισσότερες ή λιγότερες μάρκες επιστρέφει στο κεντρικό ταμείο και εξαγοράζει σε πραγματικό χρήμα ότι οι μάρκες του αθροίζουν. Τελευταίος έρχεται ο ταμίας της αίθουσας με τις δικές του μάρκες, και παίρνει τις εισπράξεις της βραδιάς του Καζίνου. Στο κεντρικό ταμείο δεν υπάρχει ούτε ένα ευρώ. αλλά είναι γεμάτο με τις μάρκες που χρησιμοποιήθηκαν αυτή τη βραδιά. Η προσφορά και η ζήτηση σε μάρκες και χρήμα συνέπεσε στο σετ.

Ποιον θα γαμήσει ο φτωχός, όταν γυρίσει ο τροχός; 5 φιλοσοφικά ερωτήματα…

Του Γελοτωποιού

«Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει την αξιοπρέπεια, αν δεν του τη δώσεις.»-Γκάντι

«Οι άνθρωποι [στον καπιταλισμό] έχουν απεριόριστες δυνατότητες και ελάχιστες πιθανότητες.»-Πεσσόα

«Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς.»-Ελύτης

«Άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια»-ποιητής Φανφάρας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Την παροιμία βεβαίως τη γνωρίζετε: «Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός».

Έχετε σκεφτεί όμως ποτέ ποιος είναι αυτός ο «φτωχός» και γιατί περιμένει να «γυρίσει ο τροχός» για να «γαμήσει»; Και ποιον θα γαμήσει τότε;

Ο οικοδεσπότης σας εμβάθυνε στη φιλοσοφία του Βιτγκενστάιν και στη γλωσσολογία του Ντεσοσίρ, σε συνδυασμό με αμέτρητες ώρες στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι του Φρόιντ και στην ταξική παλαίστρα του Μαρξ, χώρια τις ανθρωπολογικές μελέτες του Λεβιστρός, προκειμένου να κατανοήσει και να επεξηγήσει αυτή την τόσο απλή (φαινομενικά) παροιμία.

Πρώτο ζήτημα: Ο φτωχός, που περιμένει να γυρίσει ο τροχός για να γαμήσει, απλά δεν γαμάει ή χωρίς να γαμάει του έχουν αλλάξει τα φώτα στο πήδηγμα;  

Ο Ντεσοσίρ θα συμφωνούσε μαζί μου ότι ο τροχός, ως σημαινόμενο, υποδηλώνει αντιστροφή ρόλων.

Συμπέρασμα: Κάποιος γαμάει τον φτωχό, μέχρι που να γυρίσει ο τροχός.

                                                            ~~{}~~

Δεύτερο ζήτημα: Ποιος είναι αυτός που γαμάει τον φτωχό;

Αν ήταν ένας άλλος φτωχός ή αν η οικονομική του κατάσταση δεν είχε σημασία, τότε η παροιμία θα ήταν: Ο τροχός θα γυρίσει και ο άλλος θα γαμήσει.