Φεβρουάριος 1950
Η μοίρα της Ηπείρου και μάλιστα της αλύτρωτης περιοχής της υπήρξε σχεδόν πάντοτε τραγική. Έτσι εξηγείται γιατί τα τραγούδια του λαού αυτού, ακόμα και κείνα που δεν έχουν θρηνητικό χαρακτήρα, μοιάζουν με το βαρύ και μονότονο σκοπό των σαν μοιρολόγια! Ένα από τα τραγούδια αυτά, μα και σε όλα τα μέρη, όπου έφτασαν ξεριζωμένοι από τον τόπο τους οι Βορειοηπειρώτες, είναι και το ακόλουθο:
Ω Δρυϊνοπολίτισσα, ωχ καϋμένη,
ω Δρυϊνοπολίτισσα, ζηλεμένη.
Βάλ’ το φέσι σ’ ομπροστά
και σύρε στην εκκλησιά
με λαμπάδες με κηριά
και με μοσχοθυμιατά
και προσκύνα για τ’ εμάς
την Κυρά την Παναγιά
και προσκύνα για τ’ εσάς
τι μας πήραν η Τουρκιά
και μας πάνουν στα τζαμιά
και μας σφάζουν σαν τ’ αρνιά
σαν τ’ αρνιά την Πασχαλιά
τα κατσίκια τ’ Αϊ Γιωργιού
Αχ! πώς νάχω κι εγώ νου!
Ω Δρυϊνοπολίτισσα, ωχ καϋμένη,
ω Δρυϊνοπολίτισσα, ζηλεμένη.
Η παραλλαγή έχει διασωθεί από το γνωστό Δροβιανίτη λόγιο Αθανάσιο Πετρίδη, έχει δηλ. Βορειοηπειρωτική την προέλευση.
Αν και διορθωμένη κατά τη συνήθεια της εποχής από το λόγιο καταγραφέα της είναι αξιοσημείωτη, αφού είναι από τις πιο παλιές. Την ίδια, με ασήμαντες φραστικές μεταβολές παρεμβάλλει και ο Φάνης Μιχαλόπουλος στην μελέτη του για το Αργυρόκαστρο.




